Η παρακμή της Δύσης!
Τι συμβαίνει στο κόσμο σήμερα ; Μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους, τη πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και τα πανηγύρια για τη νίκη της ελευθερίας, η οποία είχε τα χρώματα της αστερόεσσας στο φόρεμα της ζούμε τη μεγαλύτερη κρίση από τη δεκαετία του 30′ με τη διαφορά πως αν τελειώσει με πόλεμο αυτή η κρίση, το πιο πιθανό είναι να ζήσουμε καταστάσεις μετα-αποκαλυπτικές, οι οποίες θα θυμίζουν τη τη σειρά The Walking Dead και το βιβλίο του McCarthy «Ο Δρόμος» . Όλα τα σενάρια είναι πιθανά, το σίγουρο είναι πάντως πως αυτή η κρίση ήρθε για να μείνει και να μας ροκανίσει. Όσοι περιμένουν να ζήσουν καλά ας το ξεχάσουν, σκοπός είναι πλέον η επιβίωση.
Μπορούμε να κάνουμε και μια άλλη επιλογή, παραμένοντας αμέτοχοι σε ότι συμβαίνει γύρω μας, μπορούμε να χώσουμε το κεφάλι στο καβούκι μας, να κλειστούμε στον εαυτό μας και στον μικρόκοσμο μας και ας περνούν έξω τα τανκς και τα αεροπλάνα και ας μην έχει να φάει ο διπλανός μας. Τι μας ενδιαφέρει ;
Μπορούμε να πάμε ακόμα για ποτό, για μπάνιο και να αυνανιστούμε ελεύθερα με μια καλή τσόντα. Η ζωή είναι ωραία.
Μπορούμε να χώσουμε στο έδαφος το κεφάλι, σαν τη στρουθοκάμηλο και να αφήσουμε τους δεινόσαυρους με τα κοστούμια να μας κατασπαράξουν. Ας βάλουν νέους φόρους, ας γίνουν νέες περικοπές, ας μειωθούν και άλλο οι θέσεις εργασίας, αρκεί να βρισκόμαστε στη μεγάλη οικογένεια της ΕΕ και να πληρωνόμαστε με ευρώ. Αυτό έχει σημασία. Το βράδυ μπορούμε να ακούσουμε και έναν λόγο του κ. Σαμαρά απ” τα προπαγανδιστικά Μ.Μ.Ε να μας λέει πως όλα είναι διαφορετικά, πως έχουμε success story και να τον χειροκροτήσουμε. Γιατί, αδιαμφισβήτητα είναι μεγάλος ηγέτης και σπουδαίος ηθοποιός.
Λίγο-πολύ όλοι διαλέγουμε ένα από τα δύο, βάζοντας μέσα και την αυταπάτη της επανάστασης, παλαιού τύπου, η οποία συνήθως αρέσκεται στα συνθήματα, στις αφίσες του Τσε Γκουεβάρα, στις διαδηλώσεις, στις απεργείες και μερικές φορές – όταν υπάρχουν τα κότσια – σε ένοπλες ενέργειες, οι οποίες μοιάζουν με μια σταγόνα στον ωκεανό της αδιαφορίας. Στη «Μεγάλη Περιπέτεια του Μαρξισμού» ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε παρομοιάσει αυτούς τους αναρχικούς με μάρτυρες, οι οποίοι βοηθούν τη παγκόσμια επανάσταση, είναι οι βιαστικοί τύποι που θέλουν αλλαγή εδώ και τώρα, συνήθως όμως καταστρέφουν τις ζωές τους, τις ζωές άλλων και καταλήγουν στη φυλακή. Το ίδιο όμως συμβαίνει – χωρίς το τρίτο σκέλος – και με πολλούς άλλους συνανθρώπους μας που δεν πετούν μολότωφ, ούτε είναι αναρχικοί.
Η αναποτελεσματικότητα του ένοπλου αντάρτικου πόλης φάνηκε από την εποχή της Ουλρίκε Μάινχοφ, την οποίαν την
αυτοκτονήσαν στις φυλακές τις Δυτικής Γερμανίας, μετά από έναν ειδεχθή εγκλεισμό στα λευκά κελιά και μια συμπεριφορά καταπάτησης θεμελιωδών δικαιωμάτων. Φάνηκε λοιπόν από την αρχή ότι κάθε αντάρτικο πόλης είναι καταδικασμένο στην αποτυχία, γιατί είναι αδύνατον να πείσεις τις μάζες ενώ αυτές ευχαριστιούνται να καπνίζουν το όπιο τους και να ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε θα γίνουν αυτοί οι ίδιοι οι τύραννοι. Την ίδια κατάληξη είχαν και τα αντάρτικα πόλης και οι ενέργειες από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τη 17 Νοεμβρή. Πλήρης αποτυχία.
Αυτό θα έπρεπε να διδάξει τους επαναστάτες να προσέχουν περισσότερο, να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους μέσα στο κόσμο και να αλλάξουν τις τακτικές τους. Πρώτα απ” όλα θα έπρεπε να αναρωτηθούν για τη παταγώδη αποτυχία της κομμουνιστικής επανάστασης αυτής καθ” αυτής, η οποία τελικά μεταμορφώθηκε από ένα κάλεσμα σε ελευθερία σε ένα καταπιεστικό, αυταρχικό και τυραννικό κράτος. Τα σπέρματα αυτής της κατάστασης υπήρχαν ήδη από τον Λένιν και τελικά έγιναν πραγματικότητα μέσα στη διακυβέρνηση του Στάλιν. Αν είναι λοιπόν οι επαναστάτες να έχουν τέτοια όνειρα τότε καλύτερα να λείπουν.
Για τέσσερις δεκαετίες τουλάχιστον μετά το 1945 και το τέλος του πολέμου υπήρχε η επίφαση του κοινωνικού κράτους. Η ισορροπία του τρόμου έπρεπε να διατηρηθεί με μια ισορροπία μεταξύ δυνατότερων και ασθενέστερων μέσα στα κράτη. Ο καθένας μπορούσε να παίρνει τις αποφάσεις του μέσα στη δικιά του σφαίρα επιρροής, υπήρχαν βέβαια ακόμα τα κοινωνικά προβλήματα αλλά φαινόταν ότι η κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση ανάπτυξης, μια φάση στην οποία ο καθένας καθορίζει τα δικά του και προσπαθεί για το καλύτερο.
Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έσπασε αυτή την ισορροπία και παράλληλα ελευθέρωσε δυνάμεις, οι οποίες τώρα αποδεικνύονται πιο καταστροφικές από ποτέ. Άρχισε ένα μεγάλο ξεπούλημα, ανθρώπων, πόρων, προϊόντων και όπλων. Το κέρδος ανακηρύχθηκε σε ύψιστη αξία και όλοι έτρεξαν να θραμβολογήσουν για την είσοδο των πρώην σοσιαλιστικών χωρών στον κόσμο του καπιταλισμού. Στις περισσότερες
πρώην κομμουνιστικές χώρες κάθε ίχνος παράδοσης το είχε ισοπεδώσει ο κομμουνισμός, η θρησκεία σαν μηχανισμός ηθικής είχε καταστραφεί και αυτή απ” τον κομμουνισμό, το μόνο πράγμα που κρατούσε τους ανθρώπους να μην παραδοθούν στα ένστικτα τους ήταν η αστυνομοκρατία και φυσικά καταλαβαίνει ο καθένας τι συνέβη μετά τη πτώση της αστυνομοκρατίας και την ελευθερία που γρήγορα μετατράπηκε σε μια απόλυτη αναρχία. Στην πραγματικότητα τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα, οι πρώην κομμουνιστικοί άρχοντες έγιναν τα νέα αφεντικά κοινωνιών, στις οποίες λειτουργούσαν συμμορίες και υπερίσχυε το δίκαιο του ισχυροτέρου. Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας λίγο καιρό πριν ήταν ο πρώην μπράβος του Ζίβκοβ, κουμάντο στη Ρωσία κάνει ένας πρώην πράκτορας της KGB. Αυτά είναι δύο μικρά παραδείγματα, θα μπορούσε κανείς να βρει και άλλα, να αναζητήσει τις καριέρες των ολιγαρχών ή να ταξιδέψει στις ίδιες αυτές τις κοινωνίες για να δει πως είναι τα πράγματα τώρα.
Στο δυτικό κόσμο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Μετά από έναν αιώνα και παραπάνω προώθησης και εν τέλει κυριαρχίας του λιμπεραλισμού, βλέπουμε μια κοινωνία με τεράστια προβλήματα, μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχουν αξίες, ούτε παραδοσιακές, ούτε θρησκευτικές, ούτε ηθικές. Οι μόνες λέξεις που ακούμε είναι περί ισότητας και ελευθεριών, αλλά συνεχώς αποφεύγουμε τη φύση, τη παράδοση και τα διδάγματα της. Κανείς δεν αγγίζει το θέμα των μεταναστών πχ όχι γιατί οι μετανάστες φταίνε αλλά επειδή τους χρειαζόμαστε. Πρώτον τους χρειαζόμαστε γιατί έχουμε δημογραφικό πρόβλημα. Στην Ευρώπη δεν κάνουμε παιδιά επειδή έχουν διαταραχθεί οι σχέσεις των φύλλων, αναγκάζονται να δουλεύουν και οι οι γυναίκες και λόγω της φεμινιστικής προπαγάνδας νομίζουν ότι το να κάνουν καριέρα θα είναι καλό για τη ζωή τους, από μια ηλικία και μετά αντιλαμβάνονται πως τα πράγματα δεν είναι έτσι, όμως πολλές φορές είναι αργά, έχουν ήδη συνηθίσει να ζουν μόνες τους ή αν παντρευτούν προτιμούν να μη κάνουν παιδιά ή ένα-δύο το πολύ. Το ίδιο συμβαίνει και για τους άντρες, οι οποίοι δεν βλέπουν κάποιο κίνητρο για το γάμο. Γιατί να κάνεις οικογένεια άλλωστε ενώ υπάρχει οικονομική κρίση, ενώ η οικογένεια που θα κάνεις δεν σου υπόσχεται ηρεμία στο σπίτι αλλά περισσότερες υποχρεώσεις, γιατί να ρισκάρεις την ησυχία σου μέσα σε ένα ήδη διαταραγμένο, στο οποίο αυτό που ανταμοίβεται είναι περισσότερο η καπατσοσύνη του ανήθικου και του συμφεροντολόγου παρά η πίστη στις αξίες είτε ηθικές είτε παραδοσιακές. Για να αντισταθμιστεί λοιπόν αυτή η μείωση του πληθυσμού, οι δυτικές κυβερνήσεις δέχονται να δεχθούν ένα τεράστιο ποσοστό μεταναστών από χώρες, όπου η παράδοση και η θρησκεία δεν έχουν καταστραφεί ακόμη από το φεμινισμό και το μητριαρχικό λιμπεραλισμό, οι άνθρωποι
σ” αυτές τις χώρες εξακολοθούν να έχουν σταθερή οικογενειακή ζωή, κάνοντας περισσότερα παιδιά και έχοντας λιγότερα διαζύγια. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να προσαρμοσθούν στα πλαίσια μιας δημοκρατικής ιεραρχίας και δρουν ως παράγοντας διάλυσης. Στην ουσία αυτό που συμβαίνει με τους μετανάστες από την Αφρική και την Ασία είναι κατάληψη εδάφους, χωρίς αιματοχυσία, μέχρι τώρα.
Βέβαια όπως κάθε μεγάλο σύστημα, η δυτική κοινωνία έχει μεγάλη αδράνεια και η τελικη υποβάθμιση, αν και επιταχύνεται, θα χρειαστεί ακόμα μερικές δεκαετίες. Η υποβάθμιση και η παρακμή δεν εκδηλώνεται μόνο στις σχέσεις των δύο φύλλων, με συνέπεια το δημογραφικό πρόβλημα. Αλλά φαίνεται και από τη συμπεριφορά του πληθυσμού και των λαών της Ευρώπης, οι οποίοι κλίνουν σε ζωώδεις συμπεριφορές, οι κλοπές και οι δολοφονίες αυξάνονται, οι πιο δημοφιλείς ταινίες είναι οι πορνογραφικές, τα μυθιστορήματα μαζικής κατανάλωσης και ότι έχει σχέση με τη βία. Είναι γνωστό πως πολιτισμός δημιουργείται όταν ο άνθρωπος καταφέρνει να μειώσει τα ζωώδη του ένστικτα ή να τα κατευθύνει προς τη δημιουργία κάτι ανώτερου. Αυτό που συμβαίνει στο δυτικό κόσμο σήμερα είναι το αντίθετο, το μάρκετινγκ, η μουσική, οι ταινίες έχουν ως σκοπό να ερεθίζουν τα ζωώδη ένστικτα γιατί βλέπουν ότι έτσι παράγουν περισσότερο κέρδος από τις μάζες. Η θρησκεία, η παράδοση και ηθική έχοντας δεχθεί πλήγματα δεν μπορούν να αντιδράσουν, δεν υπάρχει κλήρος ή σοφοί, οι οποίοι να συμβουλέψουν και να καθοδηγήσουν τους λαούς. Αν αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί, ο πληθυσμός των κατεξοχήν Ευρωπαίων, με χριστιανική παράδοση και με τις αξίες του διαφωτισμού θα μειωθεί αλλά παράλληλα αυτοί θα κληρονομήσουν το μεγαλύτερο πλούτο στο κοσμο. Την ίδια στιγμή λόγω της μετανάστευσης θα υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό παραδοσιακών μουσουλμάνων, απ” τους οποίους οι περισσότεροι θα είναι φτωχοί και θα ζουν μαζί με τους δυτικούς.
Γρήγορα θα έρθει η στιγμή κατά την οποία η πλειοψηφία, η οποία θα είναι μουσουλμανική θα απαιτήσει την ανακατανομή της εξουσίας και του πλούτου. Το Κοσσυφοπέδιο και η Τσετσενία θα μοιάζει με παιδική χαρά. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι χωρίς παράδοση, χωρίς θρησκεία, χωρίς ηθική θα αρνηθούν να πολεμήσουν αφού δεν έχουν κάτι να πιστευουν, στο μόνο που πιστεύουν οι Ευρωπαίοι σήμερα είναι στην ελευθερία του άλλου και στην ευκαιρία να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να ενοχλούν τον άλλον, αλλά αυτά δεν είναι αρκετά για να δημιουργήσουν πολιτισμό. Μια παραδοσιακή, μουσουλμανική κοινωνία με ευρωπαϊκές επιρροές, ένα ευρωπαϊκό χαλιφάτο θα πάρει τη θέση της σημερινής Ευρώπης. Αυτό θα γίνει. Εκτός αν υπάρξει κάποια αντίδραση στη σημερινή παρακμή.
Ο δυτικός άνθρωπος πρέπει βασικά να αντισταθεί στον μηδενισμό που κατακλύζει σήμερα τη κοινωνία του. Έναν μηδενισμό τόσο ευρύ και διάχυτο, ο οποίος έχει κατακτήσει τις καρδιές και τα μυαλά σχεδόν όλων των ανθρώπων, όπως γράφει και ο Ευγένιος Ρόουζ στο βιβλίο του Μηδενισμός:Η ρίζα της επανάστασης στη μοντέρνα εποχή. Δυστυχώς τον μηδενισμό δεν τον αντιμετωπίζεις με τα ίδια όπλα που κατέχει και αυτός γιατί είσαι καταδικασμένος να χάσεις. Τα όπλα που χρειάζονται είναι πνευματικά, η γνώση της παράδοσης και της ιστορίας παράλληλα
με επιστημονικές γνώσεις βιολογίας και ανθρωπολογίας. Αν θέλουμε να σωθούμε χρειαζόμαστε μια πνευματική δύναμη όπως αυτή που έσωσε τη Δύση απ” τη τελική καταστροφή κατά τη πτώση της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, δεν γνωρίζω αν μπορεί να είναι ο χριστιανισμός αυτή η πνευματική δύναμη ή κάτι άλλο.
Στην Ελλάδα βρισκόμαστε σε αυτήν ακριβώς τη κατάσταση. Ζούμε σε ένα θέατρο, τα πάντα έχουν παρακμάσει, η παράδοση, η θρησκεία, η πολιτική. Οι άνθρωποι είναι εξαντλημένοι, έχουμε φτάσει στο 50% της ανεργίας περίπου και ο πρωθυπουργός της χώρας λέει ότι όλα πάνε καλά. Οι άνθρωποι είναι τόσο κοιμισμένοι που δεν αντιδρούν, χωρίζονται σε νεκρές ιδεολογίες είτε αριστερές είτε ναζιστικές και νομίζουν πως αυτές είναι κάποιες λύσεις. Δεν είναι όμως.
Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, μέσα σε αυτό το χάος, μέσα σε αυτό το κατεστραμμένο σύστημα μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει λύση. Ο κόσμος είναι τόσο χάλια που εξ ορισμού μόνο ο Θεός μπορεί να τον σώσει και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να πιστεύεις σε μια ανώτερη δύναμη. Μη διστάσετε να αντικαταστήσετε αν θέλετε τη λέξη θεός με τη λέξη φυσικός νόμος, νόμοι της ιστορίας, κάρμα κτλ. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να ακολουθούμε το δρόμο της αρετής. Έναν δρόμο που τον βρίσκεις μέσα από μια συνεχή αναζήτηση, μια αναζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να γνωρίζουμε και να μην το παίρνουμε πάνω μας αλλά να βοηθάμε και τους γύρω μας να γνωρίσουν. Να είμαστε φιλάνθρωποι σε όσους το αξίζουν και γεμάτοι κουράγιο και θάρρος σε όσους χρειάζεται να αντισταθούμε. Να μην ξεχνάμε ποτέ πως η σύνεπεια της ύβρεως είναι η νέμεσις. Ας δεχθούμε πως υπάρχουν όρια, όρια ακόμα και στις δικές μας δυνάμεις παρόλο που προσπαθούμε συνεχώς να βελτιωνόμαστε, να γνωρίζουμε να πολεμούμε. Και ας κάνουμε και λάθη. Το χειρότερο λάθος είναι η αδράνεια. Στις δύσκολες στιγμές χρειάζεται να εμπιστευόμαστε και το ένστικτό μας, σε εκείνες τις στιγμές που όλη μας η γνώση δεν μας βοηθά και αν είναι να ζητήσουμε συγγνώμη από κάποιον, ας ζητήσουμε συγγνώμη απ” τον Θεό. Αυτό είναι αρκετό. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ POLITICALDOUBTS.COM
Via
Μπορούμε να κάνουμε και μια άλλη επιλογή, παραμένοντας αμέτοχοι σε ότι συμβαίνει γύρω μας, μπορούμε να χώσουμε το κεφάλι στο καβούκι μας, να κλειστούμε στον εαυτό μας και στον μικρόκοσμο μας και ας περνούν έξω τα τανκς και τα αεροπλάνα και ας μην έχει να φάει ο διπλανός μας. Τι μας ενδιαφέρει ;
Μπορούμε να πάμε ακόμα για ποτό, για μπάνιο και να αυνανιστούμε ελεύθερα με μια καλή τσόντα. Η ζωή είναι ωραία.
Μπορούμε να χώσουμε στο έδαφος το κεφάλι, σαν τη στρουθοκάμηλο και να αφήσουμε τους δεινόσαυρους με τα κοστούμια να μας κατασπαράξουν. Ας βάλουν νέους φόρους, ας γίνουν νέες περικοπές, ας μειωθούν και άλλο οι θέσεις εργασίας, αρκεί να βρισκόμαστε στη μεγάλη οικογένεια της ΕΕ και να πληρωνόμαστε με ευρώ. Αυτό έχει σημασία. Το βράδυ μπορούμε να ακούσουμε και έναν λόγο του κ. Σαμαρά απ” τα προπαγανδιστικά Μ.Μ.Ε να μας λέει πως όλα είναι διαφορετικά, πως έχουμε success story και να τον χειροκροτήσουμε. Γιατί, αδιαμφισβήτητα είναι μεγάλος ηγέτης και σπουδαίος ηθοποιός.
Λίγο-πολύ όλοι διαλέγουμε ένα από τα δύο, βάζοντας μέσα και την αυταπάτη της επανάστασης, παλαιού τύπου, η οποία συνήθως αρέσκεται στα συνθήματα, στις αφίσες του Τσε Γκουεβάρα, στις διαδηλώσεις, στις απεργείες και μερικές φορές – όταν υπάρχουν τα κότσια – σε ένοπλες ενέργειες, οι οποίες μοιάζουν με μια σταγόνα στον ωκεανό της αδιαφορίας. Στη «Μεγάλη Περιπέτεια του Μαρξισμού» ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε παρομοιάσει αυτούς τους αναρχικούς με μάρτυρες, οι οποίοι βοηθούν τη παγκόσμια επανάσταση, είναι οι βιαστικοί τύποι που θέλουν αλλαγή εδώ και τώρα, συνήθως όμως καταστρέφουν τις ζωές τους, τις ζωές άλλων και καταλήγουν στη φυλακή. Το ίδιο όμως συμβαίνει – χωρίς το τρίτο σκέλος – και με πολλούς άλλους συνανθρώπους μας που δεν πετούν μολότωφ, ούτε είναι αναρχικοί.
Η αναποτελεσματικότητα του ένοπλου αντάρτικου πόλης φάνηκε από την εποχή της Ουλρίκε Μάινχοφ, την οποίαν την
αυτοκτονήσαν στις φυλακές τις Δυτικής Γερμανίας, μετά από έναν ειδεχθή εγκλεισμό στα λευκά κελιά και μια συμπεριφορά καταπάτησης θεμελιωδών δικαιωμάτων. Φάνηκε λοιπόν από την αρχή ότι κάθε αντάρτικο πόλης είναι καταδικασμένο στην αποτυχία, γιατί είναι αδύνατον να πείσεις τις μάζες ενώ αυτές ευχαριστιούνται να καπνίζουν το όπιο τους και να ζουν με την ελπίδα ότι κάποτε θα γίνουν αυτοί οι ίδιοι οι τύραννοι. Την ίδια κατάληξη είχαν και τα αντάρτικα πόλης και οι ενέργειες από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τη 17 Νοεμβρή. Πλήρης αποτυχία.
Αυτό θα έπρεπε να διδάξει τους επαναστάτες να προσέχουν περισσότερο, να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους μέσα στο κόσμο και να αλλάξουν τις τακτικές τους. Πρώτα απ” όλα θα έπρεπε να αναρωτηθούν για τη παταγώδη αποτυχία της κομμουνιστικής επανάστασης αυτής καθ” αυτής, η οποία τελικά μεταμορφώθηκε από ένα κάλεσμα σε ελευθερία σε ένα καταπιεστικό, αυταρχικό και τυραννικό κράτος. Τα σπέρματα αυτής της κατάστασης υπήρχαν ήδη από τον Λένιν και τελικά έγιναν πραγματικότητα μέσα στη διακυβέρνηση του Στάλιν. Αν είναι λοιπόν οι επαναστάτες να έχουν τέτοια όνειρα τότε καλύτερα να λείπουν.
Για τέσσερις δεκαετίες τουλάχιστον μετά το 1945 και το τέλος του πολέμου υπήρχε η επίφαση του κοινωνικού κράτους. Η ισορροπία του τρόμου έπρεπε να διατηρηθεί με μια ισορροπία μεταξύ δυνατότερων και ασθενέστερων μέσα στα κράτη. Ο καθένας μπορούσε να παίρνει τις αποφάσεις του μέσα στη δικιά του σφαίρα επιρροής, υπήρχαν βέβαια ακόμα τα κοινωνικά προβλήματα αλλά φαινόταν ότι η κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση ανάπτυξης, μια φάση στην οποία ο καθένας καθορίζει τα δικά του και προσπαθεί για το καλύτερο.
Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έσπασε αυτή την ισορροπία και παράλληλα ελευθέρωσε δυνάμεις, οι οποίες τώρα αποδεικνύονται πιο καταστροφικές από ποτέ. Άρχισε ένα μεγάλο ξεπούλημα, ανθρώπων, πόρων, προϊόντων και όπλων. Το κέρδος ανακηρύχθηκε σε ύψιστη αξία και όλοι έτρεξαν να θραμβολογήσουν για την είσοδο των πρώην σοσιαλιστικών χωρών στον κόσμο του καπιταλισμού. Στις περισσότερες
πρώην κομμουνιστικές χώρες κάθε ίχνος παράδοσης το είχε ισοπεδώσει ο κομμουνισμός, η θρησκεία σαν μηχανισμός ηθικής είχε καταστραφεί και αυτή απ” τον κομμουνισμό, το μόνο πράγμα που κρατούσε τους ανθρώπους να μην παραδοθούν στα ένστικτα τους ήταν η αστυνομοκρατία και φυσικά καταλαβαίνει ο καθένας τι συνέβη μετά τη πτώση της αστυνομοκρατίας και την ελευθερία που γρήγορα μετατράπηκε σε μια απόλυτη αναρχία. Στην πραγματικότητα τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα, οι πρώην κομμουνιστικοί άρχοντες έγιναν τα νέα αφεντικά κοινωνιών, στις οποίες λειτουργούσαν συμμορίες και υπερίσχυε το δίκαιο του ισχυροτέρου. Πρωθυπουργός της Βουλγαρίας λίγο καιρό πριν ήταν ο πρώην μπράβος του Ζίβκοβ, κουμάντο στη Ρωσία κάνει ένας πρώην πράκτορας της KGB. Αυτά είναι δύο μικρά παραδείγματα, θα μπορούσε κανείς να βρει και άλλα, να αναζητήσει τις καριέρες των ολιγαρχών ή να ταξιδέψει στις ίδιες αυτές τις κοινωνίες για να δει πως είναι τα πράγματα τώρα.
Στο δυτικό κόσμο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Μετά από έναν αιώνα και παραπάνω προώθησης και εν τέλει κυριαρχίας του λιμπεραλισμού, βλέπουμε μια κοινωνία με τεράστια προβλήματα, μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχουν αξίες, ούτε παραδοσιακές, ούτε θρησκευτικές, ούτε ηθικές. Οι μόνες λέξεις που ακούμε είναι περί ισότητας και ελευθεριών, αλλά συνεχώς αποφεύγουμε τη φύση, τη παράδοση και τα διδάγματα της. Κανείς δεν αγγίζει το θέμα των μεταναστών πχ όχι γιατί οι μετανάστες φταίνε αλλά επειδή τους χρειαζόμαστε. Πρώτον τους χρειαζόμαστε γιατί έχουμε δημογραφικό πρόβλημα. Στην Ευρώπη δεν κάνουμε παιδιά επειδή έχουν διαταραχθεί οι σχέσεις των φύλλων, αναγκάζονται να δουλεύουν και οι οι γυναίκες και λόγω της φεμινιστικής προπαγάνδας νομίζουν ότι το να κάνουν καριέρα θα είναι καλό για τη ζωή τους, από μια ηλικία και μετά αντιλαμβάνονται πως τα πράγματα δεν είναι έτσι, όμως πολλές φορές είναι αργά, έχουν ήδη συνηθίσει να ζουν μόνες τους ή αν παντρευτούν προτιμούν να μη κάνουν παιδιά ή ένα-δύο το πολύ. Το ίδιο συμβαίνει και για τους άντρες, οι οποίοι δεν βλέπουν κάποιο κίνητρο για το γάμο. Γιατί να κάνεις οικογένεια άλλωστε ενώ υπάρχει οικονομική κρίση, ενώ η οικογένεια που θα κάνεις δεν σου υπόσχεται ηρεμία στο σπίτι αλλά περισσότερες υποχρεώσεις, γιατί να ρισκάρεις την ησυχία σου μέσα σε ένα ήδη διαταραγμένο, στο οποίο αυτό που ανταμοίβεται είναι περισσότερο η καπατσοσύνη του ανήθικου και του συμφεροντολόγου παρά η πίστη στις αξίες είτε ηθικές είτε παραδοσιακές. Για να αντισταθμιστεί λοιπόν αυτή η μείωση του πληθυσμού, οι δυτικές κυβερνήσεις δέχονται να δεχθούν ένα τεράστιο ποσοστό μεταναστών από χώρες, όπου η παράδοση και η θρησκεία δεν έχουν καταστραφεί ακόμη από το φεμινισμό και το μητριαρχικό λιμπεραλισμό, οι άνθρωποι
σ” αυτές τις χώρες εξακολοθούν να έχουν σταθερή οικογενειακή ζωή, κάνοντας περισσότερα παιδιά και έχοντας λιγότερα διαζύγια. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να προσαρμοσθούν στα πλαίσια μιας δημοκρατικής ιεραρχίας και δρουν ως παράγοντας διάλυσης. Στην ουσία αυτό που συμβαίνει με τους μετανάστες από την Αφρική και την Ασία είναι κατάληψη εδάφους, χωρίς αιματοχυσία, μέχρι τώρα.
Βέβαια όπως κάθε μεγάλο σύστημα, η δυτική κοινωνία έχει μεγάλη αδράνεια και η τελικη υποβάθμιση, αν και επιταχύνεται, θα χρειαστεί ακόμα μερικές δεκαετίες. Η υποβάθμιση και η παρακμή δεν εκδηλώνεται μόνο στις σχέσεις των δύο φύλλων, με συνέπεια το δημογραφικό πρόβλημα. Αλλά φαίνεται και από τη συμπεριφορά του πληθυσμού και των λαών της Ευρώπης, οι οποίοι κλίνουν σε ζωώδεις συμπεριφορές, οι κλοπές και οι δολοφονίες αυξάνονται, οι πιο δημοφιλείς ταινίες είναι οι πορνογραφικές, τα μυθιστορήματα μαζικής κατανάλωσης και ότι έχει σχέση με τη βία. Είναι γνωστό πως πολιτισμός δημιουργείται όταν ο άνθρωπος καταφέρνει να μειώσει τα ζωώδη του ένστικτα ή να τα κατευθύνει προς τη δημιουργία κάτι ανώτερου. Αυτό που συμβαίνει στο δυτικό κόσμο σήμερα είναι το αντίθετο, το μάρκετινγκ, η μουσική, οι ταινίες έχουν ως σκοπό να ερεθίζουν τα ζωώδη ένστικτα γιατί βλέπουν ότι έτσι παράγουν περισσότερο κέρδος από τις μάζες. Η θρησκεία, η παράδοση και ηθική έχοντας δεχθεί πλήγματα δεν μπορούν να αντιδράσουν, δεν υπάρχει κλήρος ή σοφοί, οι οποίοι να συμβουλέψουν και να καθοδηγήσουν τους λαούς. Αν αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί, ο πληθυσμός των κατεξοχήν Ευρωπαίων, με χριστιανική παράδοση και με τις αξίες του διαφωτισμού θα μειωθεί αλλά παράλληλα αυτοί θα κληρονομήσουν το μεγαλύτερο πλούτο στο κοσμο. Την ίδια στιγμή λόγω της μετανάστευσης θα υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό παραδοσιακών μουσουλμάνων, απ” τους οποίους οι περισσότεροι θα είναι φτωχοί και θα ζουν μαζί με τους δυτικούς.
Γρήγορα θα έρθει η στιγμή κατά την οποία η πλειοψηφία, η οποία θα είναι μουσουλμανική θα απαιτήσει την ανακατανομή της εξουσίας και του πλούτου. Το Κοσσυφοπέδιο και η Τσετσενία θα μοιάζει με παιδική χαρά. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι χωρίς παράδοση, χωρίς θρησκεία, χωρίς ηθική θα αρνηθούν να πολεμήσουν αφού δεν έχουν κάτι να πιστευουν, στο μόνο που πιστεύουν οι Ευρωπαίοι σήμερα είναι στην ελευθερία του άλλου και στην ευκαιρία να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να ενοχλούν τον άλλον, αλλά αυτά δεν είναι αρκετά για να δημιουργήσουν πολιτισμό. Μια παραδοσιακή, μουσουλμανική κοινωνία με ευρωπαϊκές επιρροές, ένα ευρωπαϊκό χαλιφάτο θα πάρει τη θέση της σημερινής Ευρώπης. Αυτό θα γίνει. Εκτός αν υπάρξει κάποια αντίδραση στη σημερινή παρακμή.
Ο δυτικός άνθρωπος πρέπει βασικά να αντισταθεί στον μηδενισμό που κατακλύζει σήμερα τη κοινωνία του. Έναν μηδενισμό τόσο ευρύ και διάχυτο, ο οποίος έχει κατακτήσει τις καρδιές και τα μυαλά σχεδόν όλων των ανθρώπων, όπως γράφει και ο Ευγένιος Ρόουζ στο βιβλίο του Μηδενισμός:Η ρίζα της επανάστασης στη μοντέρνα εποχή. Δυστυχώς τον μηδενισμό δεν τον αντιμετωπίζεις με τα ίδια όπλα που κατέχει και αυτός γιατί είσαι καταδικασμένος να χάσεις. Τα όπλα που χρειάζονται είναι πνευματικά, η γνώση της παράδοσης και της ιστορίας παράλληλα
με επιστημονικές γνώσεις βιολογίας και ανθρωπολογίας. Αν θέλουμε να σωθούμε χρειαζόμαστε μια πνευματική δύναμη όπως αυτή που έσωσε τη Δύση απ” τη τελική καταστροφή κατά τη πτώση της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, δεν γνωρίζω αν μπορεί να είναι ο χριστιανισμός αυτή η πνευματική δύναμη ή κάτι άλλο.
Στην Ελλάδα βρισκόμαστε σε αυτήν ακριβώς τη κατάσταση. Ζούμε σε ένα θέατρο, τα πάντα έχουν παρακμάσει, η παράδοση, η θρησκεία, η πολιτική. Οι άνθρωποι είναι εξαντλημένοι, έχουμε φτάσει στο 50% της ανεργίας περίπου και ο πρωθυπουργός της χώρας λέει ότι όλα πάνε καλά. Οι άνθρωποι είναι τόσο κοιμισμένοι που δεν αντιδρούν, χωρίζονται σε νεκρές ιδεολογίες είτε αριστερές είτε ναζιστικές και νομίζουν πως αυτές είναι κάποιες λύσεις. Δεν είναι όμως.
Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, μέσα σε αυτό το χάος, μέσα σε αυτό το κατεστραμμένο σύστημα μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει λύση. Ο κόσμος είναι τόσο χάλια που εξ ορισμού μόνο ο Θεός μπορεί να τον σώσει και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να πιστεύεις σε μια ανώτερη δύναμη. Μη διστάσετε να αντικαταστήσετε αν θέλετε τη λέξη θεός με τη λέξη φυσικός νόμος, νόμοι της ιστορίας, κάρμα κτλ. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να ακολουθούμε το δρόμο της αρετής. Έναν δρόμο που τον βρίσκεις μέσα από μια συνεχή αναζήτηση, μια αναζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να γνωρίζουμε και να μην το παίρνουμε πάνω μας αλλά να βοηθάμε και τους γύρω μας να γνωρίσουν. Να είμαστε φιλάνθρωποι σε όσους το αξίζουν και γεμάτοι κουράγιο και θάρρος σε όσους χρειάζεται να αντισταθούμε. Να μην ξεχνάμε ποτέ πως η σύνεπεια της ύβρεως είναι η νέμεσις. Ας δεχθούμε πως υπάρχουν όρια, όρια ακόμα και στις δικές μας δυνάμεις παρόλο που προσπαθούμε συνεχώς να βελτιωνόμαστε, να γνωρίζουμε να πολεμούμε. Και ας κάνουμε και λάθη. Το χειρότερο λάθος είναι η αδράνεια. Στις δύσκολες στιγμές χρειάζεται να εμπιστευόμαστε και το ένστικτό μας, σε εκείνες τις στιγμές που όλη μας η γνώση δεν μας βοηθά και αν είναι να ζητήσουμε συγγνώμη από κάποιον, ας ζητήσουμε συγγνώμη απ” τον Θεό. Αυτό είναι αρκετό. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ POLITICALDOUBTS.COM
Via
..
Δεν υπάρχουν σχόλια :